To spotkanie decydowało o, jakże prestiżowym, trzecim miejscu w finałach MŚ. W 1974 miało ono trochę mniejsze znaczenie gdyż obie drużyny miały zapewnione medale. Mimo wszystko zarówno Polsce jak i Brazylii zależało na wygranej. W szeregach "canarinhos" zagrało wiele piłkarskich znakomitości na czele z Rivelino i Jairzinho, a trenerem był wciąż słynny Mario Zagalo. Jednak same nazwiska nie grają i to było widać na murawie Olympiastadion w Monachium. Dla Brazylii ten mecz był krokiem wstecz w stosunku do poprzednich mistrzostw. Zawodnicy nie byli odpowiednio umotywowani. Polacy z kolei mimo zmęczenia turniejem, byli zdeterminowani, żądni wygranej. Niezwykły upał sprzyjał "canarinhos", ale biało-czerwoni potrafili odpierać nieustające ataki Brazylii. Po pierwszej, bezbramkowej, połowie Polacy byli bardzo wyczerpani. Kazimierz Górski nie przeprowadził jednak żadnej zmiany. W drugiej części spotkania przewagę ponownie uzyskali rywale. Biało-czerwoni jednak umięjetnie się bronili, a w 76. minucie przeprowadzili decydującą o losach meczu akcję. Grzegorz Lato doszedł do piłki podanej przez Zygmunta Maszczyka i kopnął ją przed siebie. Liniowy z Senegalu, Youssou N'Diaye, widząc będącego na pozycji spalonej Zdzisława Kapkę podniósł chorągiewkę. Jednak główny arbiter nie wstrzymał gry zauważając, że "Bolek" zagrał do siebie samego. Lato popędził co sił na bramkę rywala, poczekał na wyjście Emersona Leao i strzelił po ziemi obok brazylijskiego bramkarza. Piłka powoli, koło słupka wtoczyła się do bramki. Tym trafieniem "Bolek" zapewnił miejsce w historii światowego czempionatu zarówno reprezentacji, jak i sobie. Była to jego siódma bramka w tym turnieju, co w efekcie dało mu tytuł króla strzelców finałów MŚ 1974. Te mistrzostwa były największym sukcesem reprezentacji prowadzonej Kazimierza Górskiego. Jednak nie oznaczały wcale końca znakomitych występów takich jak np. przeciwko Kanadzie czy Holandii w 1975 r.