Na igrzyskach olimpijskich Polska zdobyła aż trzy medale. Do historii jako pierwsi wpisali się wybrańcy Kazimierza Górskiego zdobywając złoto w 1972 r. Cztery lata później z kilkoma zawodnikami z Monachium Polska stanęła na podium tuż za NRD. Ostatni medal zdobyliśmy za kadencji Janusza Wójcika w Barcelonie.

MONACHIUM 1972 złoty medal
Chociaż wywalczony w Monachium złoty medal przyćmił później osiągnięcia w mistrzostwach świata, to właśnie na boiskach RFN zaczął się kilkunastoletni okres sukcesów polskiego futbolu. W drodze na najwyższe podium biało - czerwoni pokonali rywali wysoko wówczas notowanych. Przypomnijmy, że reprezentacja ZSRR nieco ponad dwa miesiące wcześniej zdobyła wicemistrzostwo Europy. Przeciw wybrańcom Kazimierza Górskiego wystąpiło w Augsburgu sześciu uczestników meczu o złoty medal Euro' 72: Rudakow, Kołotow, Oniszczenko, Churciaława, Dzodzuaszwili i Kapliczny. Trzej ostatni oraz Jewrużychin mieli za sobą także udział w MŚ' 70. Nie zabrakło też Błochina, który trzy lata później został wybranym najleprzym futbolistą Starego Kontynentu. U Węgrów, którzy w finale igrzysk ulegli Polakom, było aż dziewięciu członków czwartej drużyny mistrzostw Europy 1972: Geczi, Pancsics, Balint, Juhasz, L. Szuecs, Kozma, Ku, L. Kocsis i A. Dunai. W zespole Maroka przeciw naszej drużynie zagrali: Hazzaz, El Filali, Lamrani, Faras, Benkhrif i Mouhnoub - znani z Mundialu' 70. Z kolei olimpijskiej reprezentacji Danii liderował Simonsen, w 1977 roku uznany najlepszym w Europie. Barw Ghany bronili Ibrahim Sunday, szczycący się wówczas tytułem pierwszego piłkarza Afryki. Wreszcie drużynę NRD w większości tworzyli uczestnicy finałów MŚ' 74. Istotnym uwiarygodnieniem monachijskiego triumfu okazała się ankieta "France Football" na najlepszego w roku 1972 piłkarza Europy. Otóż Kazimierz Deyna, król strzelców turnieju olimpijskiego, uplasował się na szóstej pozycji, wyprzedzony tylko przez Niemców Beckenbauera, Netzera i G. Muellera oraz Holendrów Cruyffa i Keizera. Natomiast kapitan naszej złotej jedenastki - Włodzimierz Lubański - miejsca od siódmego do dziesiątego podzielił z Anglikami Banksem i Moorem oraz Holendrem Hulshoffem. Zatem.

MONTREAL 1976 srebrny medal
Nasze gwiazdy, nieco zmanierowane już sukcesami w poprzednich igrzyskach oraz zajęciem trzeciego miejsca na świecie w roku 1974, spisywały się poniżej oczekiwań. Właściwie jednym wartościowym wtedy wynikiem pozostaje zwycięstwo nad Brazylią. Wprawdzie była to drużyna olimpijska, ale mająca w składzie późniejszych asów pierwszej reprezentacji Canarinhos: Junior, Edinho, Batistę, Carlosa i Rosemiro. Natomiast finałowy mecz z NRD, mógł potoczyć się zupełnie inaczej, gdyby nie absencja kontuzjowanego Ćmikiewicza i niedysponowanego Gorgonia. Tomaszewski opuścił posterunek już w 20 minucie, z bagażem dwóch goli...

BARCELONA 1992 srebrny medal
Ten medal miał dla naszych młodych piłkarzy stanowić wstęp do pięknych karier. Przed ośmioma laty biało-czerwoni łatwo rozprawili się ze swymi włoskimi rówieśnikami, ówczesnymi wicemistrzami Europy w kategorii Under-21. W ekipie Azzurrich występowały wtedy późniejsze gwiazdy Serie A: D. Baggio i Albertini. W zdemolowanej wręcz drużynie Australii grali: Bosnich, Zelic, T. Vidmar i Okon. Pozostał żal, że bramka decydująca o naszej porażce w finale (barwy Hiszpanii reprezentowali tak znani dziś piłkarze, jak choćby: Guardiola, Luis Enrique czy Alfonso) padła w 90 minucie.